Ağlıyordu yine olanlara çaresizdi,neden buradaydı bilmiyordu bırakın bilmeyi,o zamanlar neden sorusunun bile ne olduğunu bilmiyordu…çünkü o kendini kaybetmiş bir hasta öğrenciydi…pencereden (demir parmaklıklı) bakıyordu,taa uzaktaki kampusu görüyordu,çünkü gece orayı belli eden kırmızı ışık yanıyordu…sabah olmasını istemiyordu çünkü uykusuz geceden sonra,günü beceremiyordu…bazen doktor Zeki bey koridorda görüyor,meraba Lokman nasılsın diyordu…Lokman mı?ağlamaktan bakamıyordu ki,zati ilaçların etkisinden “ şimdi “ bile hissedilmiyor…yemekler,ziyaretler,ziyaretçiler,müzik,hayaller,dersler,annesinin göz yaşları,üzerine giyindiği kadın hastanın yeleği,iğnelerden oturamadığı ilk günler,hemşirelerin:
-ilaç saatiii diye seslenmeleri ve hastaların (anlamayanlara ve yaşamayanlara göre onlar DELİ) su bardaklarıyla sıraya girip,ilacı ağzına atıp aaaa deyip hemşire hanıma göstermesi…depreşiyordu işte bazen ve kendisini “ o” (dostu) kurtaracak zannediyordu…ve duymuşlardı hemşireler…Mustafa,mustafa diye sessizce…çünkü o “ dostunu “ çok seviyordu,aslında bütün dostlarını seviyodu ama…şimdi onlaydı…hüzünlü şarkılar yasaktı yok öyle ferdi,orhan,müslüm…dinliyosan Hatice vardı: -hoppala yarim yaz geldi,çarşıya kiraz geldi …ne kadar komik değil mi? ya oynuycan,ya sessizce oturcan,ya uyuycan,ya ilaçlarını içip iyileşcen,yada “ o “ nu düşünüp yine ağlıycan…uyuyamıyordu bazen,gece kalkıp dolaşıyordu…ve bir gün…hasta bakıcı sen ne geziyon deyip ellerini yatağa bağladı Lokman’ın!ağladı ve yine … diyordu.çözün beni,çözün beni…ama yılmadı,on dakikada çözdü düğümü…ağladı susturamadılar ama sessizce…Aysemin hemşire geldi.
-tamam lokman,lütfen ağlama,iyileşcen sen,ne olur ağlama,akşam sen uyurken telefon geldi,hani o ağladığın “dostun” varya,yarın seni görmeye geliyormuş..ve hep gelecekmiş…çünkü okullar açılıyoo…o sana geldi…o seni,az tanımış olsanız da birbirinizi hep sevdi…sevmemiş olsada senin hayalinde seni “dostça” sevmedi mi?...orası “ PSİKİYATRİ SERVİSİ ” idi…yaklaşık üç ayının geçtiği,herkesin,seni sevenin sevmeyenin,sana geldiği tek yerdi orası…şimdi,orada değilsin,çok şükür ama şu soru sorulur?gelmeleri için acaba orda mı yatmalıydı,yatmalı mı yine?neyse…
-ağlama Lokman, “o ağladığın,dostun” gelecekmiş?gelecek mi?...
Sevdiklerinize gönderin
Yazdırın